Άρθρα Σύνταξης

Άρθρο σύνταξης του Προέδρου της Σόκα Γκάκκαϊ, Μινόρου Χαράντα.

Ας διεξάγουμε διάλογο γεμάτοι θάρρος και πεποίθηση

Ο Νίτσιρεν Νταϊσόνιν δήλωσε: «Μιο σημαίνει επαναφέρω στη ζωή, δηλαδή
επιστροφή στη ζωή» (WND-1, 149).
Τα εξαιρετικά μέλη της (Σόκα) οικογένειάς μας στο Τοχόκου, που έχουν
υπομείνει με μεγάλη ψυχική αντοχή την καταστροφή από τον σεισμό και το τσουνάμι
πριν από 14 χρόνια, μαζί με κάθε μέλος που εξακολουθεί να προχωράει απτόητο
μπροστά σε κάθε δυσκολία, αποδεικνύουν πραγματικά αυτά τα λόγια του Νταϊσόνιν.
Ο Μυστικός Νόμος είναι αυτός που αφυπνίζει την απεριόριστη δύναμη η οποία είναι
έμφυτη στους ανθρώπους.
Οι θεμελιώδεις διδασκαλίες του Βούδα ζωντανεύουν μέσα από εκείνους που
ενσαρκώνουν την ουσία τους. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο οι πολύτιμοι φίλοι
μας της Σόκα, που ασκούνται σύμφωνα με τις διδασκαλίες του Βούδα, αξίζουν τον
ύψιστο σεβασμό.
Στην τελευταία του διάλεξη για τα σημαντικότερα αποσπάσματα από το Αρχείο
των Προφορικά Μεταδοθεισών Διδασκαλιών, ο πρόεδρος Ικέντα δηλώνει με τεράστια
πεποίθηση: «Η αρχή ότι η φύση των απλών ανθρώπων είναι πανομοιότυπη με το
ύψιστο επίπεδο της κατάστασης ζωής [δηλ. την φώτιση του Βούδα] (OTT, 22)
προσδιορίζει την αληθινή φύση του Βούδα της Σύγχρονης Εποχής του Νόμου,
επιβεβαιώνοντας ότι οι γνήσιοι Βούδες δεν είναι υπερφυσικά όντα.»
Η Δημόσια Συζήτηση στο Οτάρου, της οποίας την 70η επέτειο θα γιορτάσουμε
στις 11 Μαρτίου, είναι ένα από τα ιστορικά επιτεύγματα που επιβεβαιώνουν αυτή
την αλήθεια – ότι οι απλοί άνθρωποι είναι, στην πραγματικότητα, υπέρτατα ευγενείς.
Ένα μέλος του τμήματος γυναικών της Σόκα Γκάκκαϊ είχε προκαλέσει άφοβα
τους αλαζόνες ιερείς της Νίτσιρεν Σου (της σχολής Μινόμπου του Βουδισμού του
Νίτσιρεν), υπερασπιζόμενη τη δικαιοσύνη και προασπίζοντας τις αληθινές
διδασκαλίες του Βουδισμού. Αυτό τελικά οδήγησε στην δημόσια συζήτηση. Είχα
κάποτε την ευκαιρία να συναντήσω αυτή τη γυναίκα. Καταγόταν από ένα ταπεινό
ψαροχώρι στο Αομόρι και ήταν μια σεμνή, προσγειωμένη γυναίκα του λαού.
Υπό την καθοδήγηση του προέδρου Τόντα, η δημόσια συζήτηση ανατέθηκε εξ
ολοκλήρου στο τμήμα των νέων, των οποίων ηγείτο ο πρόεδρος Ικέντα. Από την άλλη
πλευρά, την Νίτσιρεν Σου εκπροσωπούσαν καθηγητές πανεπιστημίου που ήταν
επίσημοι ιερείς. Αντιθέτως, οι εκπρόσωποι της Σόκα Γκάκκαϊ δεν είχαν επίσημους
τίτλους ή διαπιστευτήρια στο όνομά τους. Παρόλα αυτά, η αποφασιστική και γεμάτη
αυτοπεποίθηση εναρκτήρια δήλωση του προέδρου Ικέντα ως συντονιστή εκ μέρους
της Σόκα Γκάκκαϊ ανέτρεψε το κλίμα της δημόσιας συζήτησης εξαρχής. Έληξε με μια
ηχηρή νίκη για την Σόκα Γκάκκαϊ και από εκείνη τη στιγμή και μετά τα μέλη μας στο
Χοκκάιντο έχουν σημειώσει αξιόλογη πρόοδο.
Η Δημόσια Συζήτηση στο Οτάρου αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της Σόκα
Γκάκκαϊ και είναι ένα μεγαλειώδες δρώμενο της αναγέννησης και της νίκης των
ανθρώπων. Το κίνημά μας δεν δίνει καμία σημασία στην κοινωνική θέση ή το γόητρο
κάποιου, το ακαδημαϊκό κύρος ή τη φήμη του. Προσεγγίζουμε τους άλλους μέσω του
διαλόγου και διευρύνουμε τους δεσμούς φιλίας ως απλοί ευγενείς άνθρωποι – και
με αυτό τον τρόπο ανοίγουμε τον δρόμο του κόσεν-ρούφου.
Αυτό το πνεύμα αποδίδει πλήρως την προσέγγιση του προέδρου Ικέντα για τον
διάλογο. Ακόμα κι όταν συναναστρεφόταν με παγκόσμιους διανοητές και ηγέτες, δεν
μεγαλοπιανόταν θεωρώντας τον εαυτό του ανώτερο. Αντίθετα, μετέδιδε το πνεύμα
του Βουδισμού ως μέρος της φυσικής ροής της συζήτησης.
Στην εισαγωγή του διαλόγου τους που δημοσιεύτηκε μισό αιώνα πριν, ο
διαπρεπής Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τζ. Τόινμπι (1889–1975) ξεκαθάρισε ότι τόσο
ο ίδιος όσο και ο πρόεδρος Ικέντα πίστευαν πως η ανθρωπότητα πρέπει να κάνει
βαθιές αλλαγές, για να διασφαλίσει την επιβίωσή της. Οι διάλογοι των απλών
ανθρώπων που διεξάγουν τα μέλη της Σόκα Γκάκκαϊ παγκοσμίως είναι ο άμεσος
δρόμος της ανθρώπινης επανάστασης για τον εαυτό μας και τους άλλους. Με
φλογερό θάρρος και πεποίθηση, για μια ακόμη φορά ας διεξάγουμε διαλόγους
δυναμικά και σήμερα!
(Μετάφραση από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Μαρτίου 2025
της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ)

Ας πετάξουμε στους ουρανούς με όλη μας τη δύναμη!

«Πτήση!» – πόσο δυνατή λέξη, γεμάτη ελπίδα!
Σαν ένα λαμπερό αεροσκάφος, η Νεανική μας Σόκα Γκάκκαϊ σε παγκόσμιο
επίπεδο έχει απογειωθεί δυναμικά στους ουρανούς του νέου έτους. Όσο συνεχίζουμε να
ανερχόμαστε ψηλότερα, με τις καρδιές μας γεμάτες ελπίδα, μπορούμε να διαλύσουμε
τα πιο σκοτεινά σύννεφα, κάνοντας ακόμα και τους δυσμενείς αντίθετους άνεμους
συμμάχους μας. Έτσι θα μπορέσουμε να απολαύσουμε στο έπακρο τους γαλανούς
ουρανούς του θριάμβου και της ευτυχίας, που φωτίζονται από τον ακτινοβόλο λαμπρό
ήλιο.
Το σημείο αφετηρίας για την μεγάλη άνοδο της Σόκα Γκάκκαϊ βρίσκεται στην
ιστορία του μέντορα και μαθητή, όταν ο Πρόεδρος Ικέντα διεξήγαγε έναν θαρραλέο και
απτόητο αγώνα για να υποστηρίξει τον μέντορά του, Τζόσεϊ Τόντα, σε μια περίοδο που
οι επιχειρήσεις του αντιμετώπιζαν τις μεγαλύτερες δυσκολίες.
Στις διακοπές της Πρωτοχρονιάς του 1950, εν μέσω της πλέον ταραχώδους
περιόδου, ο κ. Τόντα έθεσε τις πρώτες βάσεις για αυτό που επρόκειτο να γίνει το
«Πανεπιστήμιο Τόντα», δημιουργώντας το εφαλτήριο για να αναπτυχθεί η Σόκα
Γκάκκαϊ σε παγκόσμιο κίνημα.
Οι διαλέξεις του δεν φόρτωναν το μυαλό του μαθητή του με γεγονότα, αλλά
ήταν μια ένθερμη αλληλεπίδραση ζωής με ζωή ανάμεσα σε μέντορα και μαθητή. Ο
μαθητής, σε απόλυτη ταύτιση με τον μέντορά του, κατέβαλλε τη μεγαλύτερη δυνατή
προσπάθεια σε κάθε τομέα: στην εργασία του, στις δραστηριότητες της οργάνωσης και
στην καθημερινή του μελέτη. Όπως ένα αεροπλάνο που τροχοδρομεί με τη μέγιστη
ταχύτητα κόντρα στον άνεμο καθώς προετοιμάζεται για την απογείωση, αυτή η
δυναμική ενέργεια έδωσε στη Σόκα Γκάκκαϊ τη δυνατότητα να απογειωθεί και να
πετάξει στους ουρανούς.
*
Ως καταξιωμένος απόφοιτος του Πανεπιστημίου Τόντα, ο πρόεδρος Ικέντα ταξίδεψε σε
ολόκληρο τον κόσμο, προκαλώντας έναν ανεμοστρόβιλο διαλόγων και αναπτύσσοντας
ένα εκτεταμένο δίκτυο ανθρωπισμού. Το 1973 ιδρύθηκαν η μία μετά την άλλη η
Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη, η Παναμερικανική Ένωση και η Βουδιστική Πολιτιστική
Επιτροπή Νοτιοανατολικής Ασίας, για να δώσουν τη δυνατότητα στις οργανώσεις της
Σόκα Γκάκκαϊ σε αυτές τις περιοχές να εργαστούν από κοινού για να εμπνεύσουν η μία
την άλλη και να συνεργαστούν. Η ίδρυση της Διεθνούς Σόκα Γκάκκαϊ είναι το άμεσο
αποτέλεσμα των σταθερών προσπαθειών που κατέβαλλε ο Πρόεδρος Ικέντα, για να
θέσει τις βάσεις για το παγκόσμιο κόσεν-ρούφου.
Με την ευκαιρία της ίδρυσης της Διεθνούς Σόκα Γκάκκαϊ (SGI) στις 26
Ιανουαρίου του 1975, εξέφρασε τις προσδοκίες του για τα μέλη: «Αντί να επιζητάτε για
τον εαυτό σας έπαινο και δόξα, ελπίζω πως θα αφιερώσετε την ευγενή ζωή σας στο να
σπείρετε τους σπόρους της ειρήνης του Μυστικού Νόμου σε ολόκληρο τον κόσμο.»
Τώρα, μισό αιώνα αργότερα, αυτοί οι σπόροι έχουν βλαστήσει θαυμάσια και τα
χαμογελαστά πρόσωπα των νέων ανθρώπων ανθίζουν σε όλη την υφήλιο. Τα επόμενα
50 χρόνια, αυτοί οι νεανικοί διάδοχοι θα φυτέψουν περισσότερους σπόρους και ακόμα
περισσότερα θεσπέσια λουλούδια θα στολίζουν τον κόσμο μας.
Τον Ιανουάριο του 2000, ο Πρόεδρος Ικέντα μίλησε σε μέλη στην περιοχή
Χοκουρίκου – το μέρος της Ιαπωνίας όπου είχε γεννηθεί ο μέντοράς του: «Όσο
συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, θα βρίσκουμε έναν δρόμο προς τα εμπρός. Όσο
συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, είναι βέβαιο ότι θα προοδεύουμε· δεν θα βρεθούμε ποτέ
σε αδιέξοδο.» Σήμερα, έναν χρόνο μετά τον καταστροφικό σεισμό στην Χερσόνησο της
Νότο, ας ενστερνιστούμε αυτό το πνεύμα της αλλαγής του δηλητήριου σε φάρμακο κι
ας προοδεύσουμε μαζί.
Γενναίοι, όπως ο αετός, «ο βασιλιάς όλων των πλασμάτων που πετούν στον
ουρανό» (WND-1, 930), ας γιορτάσουμε τον Ιανουάριο, τον γενέθλιο μήνα του
Προέδρου Ικέντα, πετώντας ψηλά και επιτυγχάνοντας σπουδαίες νίκες!

(Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Ιανουαρίου 2025 της
Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ)

Γράφοντας γεμάτοι χαρά τη δική μας ιστορία της ανθρώπινης επανάστασης.

Θα ήθελα να εκφράσω την εγκάρδια ευγνωμοσύνη και τον σεβασμό μου προς όλους εσάς τους
ευγενείς συνοδοιπόρους μου στην πίστη για τις αφοσιωμένες προσπάθειες που καταβάλλατε
καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του έτους. Αυτή τη χρονιά αγωνιστήκαμε έχοντας τον μέντορά
μας πάντα μέσα στην καρδιά μας.
Ο δρόμος που βαδίζουν ο μέντορας και ο μαθητής θα χαράξει ένα λαμπρό, ανεξίτηλο
κεφάλαιο στα χρονικά του Βουδισμού, επειδή πραγματοποιούν το παγκόσμιο κόσεν-ρούφου –
ένα εγχείρημα άνευ προηγουμένου στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Ο Πρόεδρος Ικέντα κατέγραψε την αληθινή ιστορία του πνεύματος της Σόκα Γκάκκαϊ
στα μυθιστορήματα του Η Ανθρώπινη Επανάσταση και Η Νέα Ανθρώπινη Επανάσταση. Στις 2
Δεκεμβρίου 2024 συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από την ημέρα που ανέλαβε αυτή την
προσπάθεια στην Οκινάουα [2 Δεκεμβρίου του 1964].
Στις 14 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς (1964) μου παρέδωσαν το χειρόγραφο για τα 13
πρώτα τεύχη από το κεφάλαιο «Αυγή» της Ανθρώπινης Επανάστασης. Είχα μόλις ξεκινήσει να
εργάζομαι στην Σέικιο Σίμπουν και ήμουν το πρώτο μέλος του προσωπικού στο οποίο
ανατέθηκε η υποστήριξη αυτού του έργου. Παρόλο που ένιωθα ένα τεράστιο βάρος ευθύνης,
την ίδια στιγμή, χαρά και αποφασιστικότητα διαπερνούσαν όλο μου το είναι.
Εκείνη την εποχή της δακτυλογράφησης και της έλλειψης φωτοτυπικών μηχανημάτων,
αντέγραφα με ζήλο το κάθε χειρόγραφο. Παρακινούσα τον εαυτό μου με την σκέψη πως πρέπει
να εξασφαλίσω ότι τα χειρόγραφα του μέντορά μου θα διατηρηθούν για πάντα. Αργότερα, τα
δακτυλογραφημένα κείμενα πήγαιναν για εκτύπωση και εγώ αποθήκευα με προσοχή τα
πρωτότυπα κείμενα.
Παραλάμβανα ένα χειρόγραφο και ξεκινούσα τη δουλειά και πριν ακόμα τελειώσω,
έφτανε το επόμενο κεφάλαιο και μετά το επόμενο. Ο Πρόεδρος Ικέντα ταξίδευε μονίμως σε
ολόκληρη τη χώρα και στο εξωτερικό, ενθαρρύνοντας μέλη όπου πήγαινε. Ήταν πάντα σε
κίνηση. Αλλά μόλις καθόταν και σήκωνε την πένα του, μετέφερε τις σκέψεις του στο χαρτί με
εκπληκτική συγκέντρωση. Πάντα ένιωθα δέος με την ταχύτητα και το πάθος του.
Μια μέρα, πήγα στα Κεντρικά της Σόκα Γκάκκαϊ για να παραδώσω τα δοκίμια στον Πρόεδρο
Ικέντα, παρέλαβα τα χειρόγραφα για το επόμενο κεφάλαιο και μετά επέστρεψα στο γραφείο.
Αμέσως μετά, έλαβα ένα καινούριο ζευγάρι κάλτσες. Ο Πρόεδρος Ικέντα είχε προσέξει ότι οι
κάλτσες μου είχαν τρύπες. Συγκινήθηκα πάρα πολύ με τη φροντίδα και την έγνοια του μέντορά
μας σε αυτή την μικρή λεπτομέρεια στην εμφάνιση ενός νέου υπαλλήλου.
Η κινητήρια δύναμη πίσω από τα γραπτά του Προέδρου Ικέντα ήταν η επιθυμία του να
ενθαρρύνει τα μέλη και να κάνει ευρέως γνωστό το μεγαλείο του μέντορά του, Τζόσεϊ Τόντα.
Ως πιστός μαθητής σε απόλυτη ταύτιση με τον μέντορά του και ως ο μέντοράς μας στο κίνημα

του κόσεν-ρούφου που προστάτευε τα μέλη σε όλο τον κόσμο, συνέχισε να αφοσιώνεται
ανιδιοτελώς στα γραπτά του. Ο αγώνας του να συνεχίσει να γράφει ήταν από μόνος του ένα
μεγαλειώδες ανθρώπινο δρώμενο.
Η αποστολή μας ως μαθητών του Προέδρου Ικέντα είναι να χαράξουμε στην καρδιά μας
το πνεύμα των τριών γενεών μέντορα και μαθητή που ενσαρκώνονται σε κάθε πρόταση που
έγραψε, να το βάλουμε σε εφαρμογή και να χαράξουμε τη δική μας ιστορία ανθρώπινης
επανάστασης στη ζωή μας. Κάνοντάς το αυτό, μπορούμε κι εμείς να επιδείξουμε το μεγαλείο
του μέντορά μας και αυτό θα γίνει με τη σειρά του ένα μήνυμα ελπίδας για τις μελλοντικές
γενιές.
Νιώθοντας υπερήφανοι/-ες που οι καθημερινές μας δραστηριότητες για το κόσεν-
ρούφου είναι ένα σπουδαίο ιστορικό εγχείρημα, ας βαδίσουμε χαρούμενα τον μεγάλο δρόμο
της ευτυχίας!
(Μεταφρασμένο από το τεύχος Δεκεμβρίου 2024 της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού
μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ)

Ορθώστε το ανάστημά σας με την απόφαση «Εγώ είμαι η Σόκα Γκάκκαϊ!»

Οι τρεις ιδρυτές πρόεδροι της Σόκα Γκάκκαϊ μέσα από τους ανιδιοτελείς αγώνες τους να
διαδώσουν τον Μυστικό Νόμο προχώρησαν δυναμικά μπροστά, αποδεικνύοντας ότι τα
εμπόδια αποτελούν το εφαλτήριο για τη φώτιση. Όπως γράφει ο Νίτσιρεν Νταϊσόνιν: «Θα
προκύψουν δυσκολίες και αυτές θα πρέπει να θεωρηθούν ως «γαλήνιες» πρακτικές» (OTT,
115).
Φέτος στις 18 Νοεμβρίου, θα τιμήσουμε την 80η επέτειο από τον θάνατο του Προέδρου
Τσουνεσαμπούρο Μακιγκούτσι, ο οποίος πέθανε στη φυλακή για τις πεποιθήσεις του. Στην
τελετή προς τιμή της πρώτης επετείου του θανάτου του, ο διάδοχός του, Τζόσεϊ Τόντα είπε:
«Δηλώνω κατηγορηματικά ότι θα πραγματοποιήσω το κόσεν-ρούφου, ακόμα και εάν θα
πρέπει να το κάνω μόνος μου». Αργότερα, στην τρίτη επιμνημόσυνη τελετή (δεύτερη
επέτειο), με δάκρυα στα μάτια, είπε: «Με την απέραντη και απεριόριστη ευσπλαχνία σου,
με άφησες να σε συνοδεύσω ακόμα και στη φυλακή» και «Θα μπορούσε να υπάρχει
μεγαλύτερη ευτυχία από αυτήν;»
Ο όρκος του κ. Τόντα για το κόσεν-ρούφου ήταν ο τρόπος του να πάρει εκδίκηση από
τις διαβολικές λειτουργίες που αφαίρεσαν τη ζωή του μέντορά του.
Την πρώτη επέτειο του θανάτου του Προέδρου Τόντα, ο μαθητής του, Νταϊσάκου
Ικέντα έγραψε στη Daibyakurenge: «Από σήμερα ξεκινάμε έναν ακόμα πιο σφοδρό αγώνα
για το κόσεν-ρούφου» και υιοθετώντας το πνεύμα και την καρδιά του, συνέχισε τον
αμοιβαίο τους αγώνα μέχρι τέλους.
Τώρα, στο διάστημα μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, την πρώτη επέτειο του θανάτου του
Προέδρου Ικέντα, ας αναλογιστούμε την κληρονομιά του μέντορά μας, ας πασχίσουμε να
ενσαρκώσουμε τον ίδιο μεγάλο όρκο για το κόσεν-ρούφου. Ξεκινώντας από εδώ, σήμερα,
ας δώσουμε μαζί όρκο να ξεπληρώσουμε το χρέος της ευγνωμοσύνης μας, επιτυγχάνοντας
λαμπρές νίκες εν όψει της εκατονταετηρίδας της Σόκα Γκάκκαϊ το 2030!
*
Σε μια ομιλία στην φθινοπωρινή γενική συνάντηση τομεαρχών που πραγματοποιήθηκε στις
8 Νοεμβρίου του 1959- τη χρονιά μετά τον θάνατο του κ. Τόντα- ο Πρόεδρος Ικέντα τόνισε
πως η περίοδος μετά τον θάνατο του μέντορα είναι αυτή που έχει σημασία: «Το γνήσιο
2
πνεύμα της Σόκα Γκάκκαϊ και η πραγματική μας αποστολή ως μποντισάτβα της γης είναι να
μεταδίδουμε επιμελώς και με θέρμη την καθοδήγηση του Προέδρου Τόντα και να
εφαρμόζουμε τις οδηγίες του στην πίστη».
Σε αυτή τη συνάντηση, ανακοινώθηκε η ίδρυση της Περιοχής της Χιροσίμα. Τέσσερις
ημέρες αργότερα, ο Πρόεδρος Ικέντα πήγε στη Χιροσίμα, την οποία ο κ. Τόντα ευχόταν να
επισκεφτεί και ποτέ δεν τα κατάφερε. Εκεί παρευρέθηκε στην εναρκτήρια συνάντηση της
Περιοχής και ενθάρρυνε ολόκαρδα τα μέλη στη θέση του μέντορά του. Αυτή είναι η στάση
ενός γνήσιου μαθητή.
Στην ιστορία (της Σόκα Γκάκκαϊ) η δύναμη που έχει καθοριστική σημασία είναι η
δημιουργία ενός δικτύου διαδόχων που θα προχωρήσουν στον απαιτητικό δρόμο του κόσεν-
ρούφου σε ενότητα με τον μέντορά τους, μεταμορφώνοντας το κάρμα της ανθρωπότητας
και καθιστώντας ικανούς τους ανθρώπους να ανυψώσουν την κατάσταση ζωής τους. Θα
πρέπει επίσης να θυμόμαστε ότι αυτός είναι ο τρόπος για να επιτύχουμε μια κατάσταση
ζωής απόλυτης ικανοποίησης.
Ο κ. Μακιγκούτσι πάντα έλεγε: «Δώστε μου ένα και μόνο λιοντάρι αντί για χίλια
πρόβατα!» και δήλωνε: «Ένα και μόνο θαρραλέο άτομο αφοσιωμένο στην ιδέα του μεγάλου
καλού θα μπορέσει να επιτύχει σπουδαία πράγματα».
Η Σόκα Γκάκκαϊ είναι μια οργάνωση από λιοντάρια. Τα πάντα ξεκινούν από ένα και
μόνο άτομο που ορθώνει το ανάστημά του με την πεποίθηση: «Εγώ είμαι η Σόκα Γκάκκαϊ!»
Κάνοντας νέο ξεκίνημα με αναζωογονημένο πνεύμα, ας αναφέρουμε τις νίκες μας ως
μαθητές στον μέντορά μας.
(Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Νοεμβρίου 2024 της
Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ).

Η αλλαγή του κόσμου αρχίζει εμπνέοντας ένα άτομο

Ο Πρόεδρος Ικέντα ξεκίνησε το πρώτο υπερατλαντικό του ταξίδι για κόσεν-ρούφου στις 2 Οκτωβρίου 1960. Περίπου ένα μήνα νωρίτερα είχε επισκεφτεί τον τόπο καταγωγής του μέντορά του, Τζόσεϊ Τόντα, στο Χοκκάιντο, και νοερά τον ενημέρωσε για το επικείμενο ταξίδι του. Τέσσερα χρόνια αργότερα, πάλι στις 2 Οκτωβρίου, ξαναπήγε στο Χοκκάιντο να δώσει οδηγίες στα μέλη εκεί λίγο πριν την αναχώρησή του για ένα ακόμα πιο μακρινό ταξίδι για την ειρήνη σε δέκα χώρες. Η δεύτερη ημέρα του κάθε μήνα ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του θανάτου του μέντορά του [τον Απρίλιο 1958].
Το παγκόσμιο κόσεν-ρούφου ήταν η διακαής επιθυμία και των δυο, μέντορα και μαθητή και είναι η δική μας αποστολή. Συνολικά, ο Πρόεδρος Ικέντα επισκέφτηκε 54 χώρες και περιοχές κατά το ιστορικό αυτό εγχείρημα ξεκινώντας κάθε ταξίδι με απίστευτη αποφασιστικότητα. Το έζησα αυτό από πρώτο χέρι όλες τις φορές που τον συνόδευσα στα ταξίδια του.
Το 1972 επισκέφτηκε το Ηνωμένο Βασίλειο για να συναντήσει τον καθηγητή Άρνολντ Τζ. Τόινμπι και πήρε μέρος σε έναν εκτεταμένο διάλογο με τον διαπρεπή Βρετανό ιστορικό. Κρύβοντας την κούρασή του, πάντα έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για τα μέλη. Φρόντιζε να προσφέρονται μικρογεύματα στους μεταφραστές που εργάζονταν ως αργά το βράδυ και υπέγραφε βιβλία με ενθαρρυντικά μηνύματα όπως «Προσεύχομαι για να αποκαλύψεις το μεγαλείο σου και να έχεις καλή τύχη» τα οποία πρόσφερε στα μέλη που εργάζονταν σκληρά στα παρασκήνια. Επίσης προσκαλούσε τα μέλη του τμήματος των νέων στο ξενοδοχείο, όπου έμενε, για να καθίσουν και να κουβεντιάσουν μαζί.
Ποτέ δεν παρακινούσε τον κόσμο να δράσει δίνοντας εντολές και διαταγές. Αντ’ αυτού, πλησίαζε κάθε άτομο και επικοινωνούσε μαζί του καρδιά με καρδιά. Αυτές οι προσπάθειες γαλούχησαν πολλούς εξαιρετικά ικανούς ανθρώπους για το κόσεν-ρούφου στην Ευρώπη.

Ο Πρόεδρος Ικέντα πάντα αναζητούσε τα άτομα που υπέφεραν και χρειάζονταν ενθάρρυνση, σκεπτόμενος βαθιά τι θα μπορούσε να κάνει για να βοηθήσει τους άλλους, και πήγαινε πρώτος στην περιοχή που αντιμετώπιζε το μεγαλύτερο πρόβλημα ή στο άτομο που υπέφερε περισσότερο.
Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια του τυφώνα στον Κόλπο του Ίσε το 1959, πριν από 65 χρόνια. Ως γενικός διαχειριστής της Σόκα Γκάκκαϊ εκείνο τον καιρό, επισκέφθηκε τις επαρχίες Άιτσι και Μίε στην περιφέρεια Τσούμπου και ενθάρρυνε τα μέλη που είχαν πληγεί από τον τυφώνα με τα γραπτά του Νίτσιρεν Νταϊσόνιν και με το ελπιδοφόρο μήνυμα που περιέχεται στο γραπτό «Πάντα μετά τον χειμώνα ακολουθεί η άνοιξη» (WND-1, 536). Εμπνευσμένη από τα εγκάρδια λόγια του και το παράδειγμά του, η περιφέρεια Τσούμπου κατάφερε να αναγεννηθεί ξανά από τις στάχτες της, όπως ο φοίνικας.
Κάποτε ο Πρόεδρος Ικέντα περιέγραψε την σημασία του να ενθαρρύνεις τους άλλους: «Είναι να μιλάς με ένα πνεύμα γνήσιας φροντίδας και έγνοιας με το άτομο που υποφέρει δίπλα σου…είναι να ακούς τα προβλήματα και τους αγώνες του, να μοιράζεσαι τον πόνο και τη θλίψη του, και να ψέλνεις και να αγαλλιάζεις μαζί του. Η χωρίς προϋποθέσεις φύση τέτοιων ανθρωπιστικών πράξεων που αγκαλιάζουν τους πάντες, βασισμένη στο πνεύμα της αναγνώρισης του θησαυρού του κάθε ατόμου, είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Σόκα Γκάκκαϊ έχει διαδοθεί σε όλα τα πέρατα του κόσμου».
Ο Νταϊσόνιν αναφέρεται στο παλιό ρητό: «Το ένα είναι η μητέρα των δέκα χιλιάδων» (WND-1, 131). Όταν ένα άτομο ορθώνει το ανάστημά του, μπορεί να αλλάξει όλον τον κόσμο. Τώρα είναι η στιγμή να ενθαρρύνεις αυτό το ένα άτομο. Ας συνεχίζουμε τις μεγάλες προσπάθειες του Προέδρου Ικέντα: ας πλησιάσουμε τους άλλους κι ας κάνουμε διάλογο που θα φέρει ελπίδα σε όλους εκείνους που έχουμε στις ζωές μας και τις κοινότητές μας.

(Μετάφραση από το τεύχος Οκτωβρίου 2024 της Daibyakurenge, της μηνιαίας έκδοσης μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ)

Το μέγα φως του ειρηνισμού φωτίζει τον κόσμο

Η ίδρυση της σημερινής Σόκα Γκάκκαϊ βασίστηκε σε δύο πυλώνες. Ο πρώτος είναι η ανιδιοτελής αφοσίωση των τριών πρώτων προέδρων στη διάδοση του Βουδισμού του Νίτσιρεν και ο δεύτερος είναι η φιλοσοφία του θεμελιώδους σεβασμού για τη ζωή, που διέπει την καταγγελία των πυρηνικών όπλων ως του απόλυτου κακού, όπως διατυπώθηκε από τον δεύτερο πρόεδρο της Σόκα Γκάκκαϊ, Τζόσεϊ Τόντα, στη διακήρυξή του για την κατάργηση των πυρηνικών όπλων. Σε αυτή τη διακήρυξη, που διατύπωσε δημόσια στις 8 Σεπτεμβρίου του 1957 στο στάδιο Μιτσουζάβα στην Γιοκοχάμα, ο πρόεδρος Τόντα εμπιστεύτηκε στους νέους την αποστολή να εξαλείψουν όλα τα πυρηνικά όπλα, λέγοντας πως αυτή είναι η πλέον σημαντική εντολή του για το μέλλον. Ήμουν πρωτοετής στο γυμνάσιο εκείνη την εποχή και ο μεγαλύτερος αδερφός μου με είχε πάρει μαζί του σε εκείνη την εκδήλωση. Αρχικά, δεν καταλάβαινα πλήρως το βάρος αυτής της διακήρυξης, αλλά καθώς πέρασαν τα χρόνια μπόρεσα να συνειδητοποιήσω πως αυτή η εκδήλωση έχει ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για την ανθρωπότητα. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά στις εξαιρετικές προσπάθειες του προέδρου Ικέντα, που ήταν αποφασισμένος να εκπληρώσει την βούληση του μέντορά του. «Τίποτα δεν είναι πιο βάρβαρο από τον πόλεμο. Τίποτα δεν είναι πιο απάνθρωπο.» «Τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο από την ειρήνη. Τίποτα δεν φέρνει περισσότερη ευτυχία.» Αυτά τα εισαγωγικά λόγια από την Ανθρώπινη επανάσταση και τη Νέα ανθρώπινη επανάσταση αντίστοιχα εκφράζουν απόλυτα την ακλόνητη δέσμευση του προέδρου Ικέντα στην ειρήνη. * Η 8η Σεπτεμβρίου ήταν επίσης και η ημέρα κατά την οποία ο πρόεδρος Ικέντα απηύθυνε δημόσια έκκληση για ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας σε μια γενική συνάντηση του τμήματος φοιτητών το 1968. Ήταν όμως και η ημέρα κατά την οποία είχε προσκληθεί να παρευρεθεί σε μια
συνάντηση των κατοίκων του χωριού Ατσούτα, γενέτειρας του μέντορά του, το 1973‧ επιπλέον την 8η Σεπτεμβρίου έκανε την πρώτη του επίσκεψη στη Σοβιετική Ένωση το 1974‧ και τέλος την 8η Σεπτεμβρίου του 2018 όρισε ως ημερομηνία έκδοσης του τελευταίου τεύχους της Νέας ανθρώπινης επανάστασης στη Σέικιο Σίμπουν. Ο πρόεδρος Ικέντα έγραψε κάποτε: «Την 8η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, ανανεώνω την απόφασή μου να ενδυναμώσω τη συνάθροιση των νέων μας της Σόκα.» Πιστός στον λόγο του, έδωσε ο ίδιος το παράδειγμα μέσα από τον αγώνα του ως μαθητής και εμπιστεύτηκε σε εμάς, τους διαδόχους του, την αποστολή να μεταμορφώσουμε το κάρμα της ανθρωπότητας. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τώρα είναι η στιγμή για εμάς να κληρονομήσουμε αυτό το πνεύμα της Σόκα και να κάνουμε την επιθυμία του μέντορά μας πραγματικότητα. Και οι τρεις πρώτοι πρόεδροι έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτά τα λόγια του Νίτσιρεν Νταϊσόνιν: «Όταν ψάλλουμε Μιόχο ρένγκε κιο μία φορά, απλά με αυτό τον μοναδικό ήχο, καλούμε και κάνουμε να εκδηλωθεί η φύση του Βούδα όλων… των ζωντανών όντων» (WND-1, 887). Ο ήχος της φωνής μας που ψάλλει Ναμ μιόχο ρενγκε κιο έχει τη δύναμη να αφυπνίσει τη φύση του Βούδα που ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και να κινήσει το σύμπαν. Οι σταθερές καθημερινές μας προσπάθειες να σπείρουμε τους σπόρους αυτού του Μυστικού Νόμου αποτελούν μια ιερή προσπάθεια να κάνουμε να εκδηλωθεί εκ των έσω η φώτιση του Βούδα όλων των ζωντανών όντων‧ αποτελούν το μέγα φως της ειρήνης που φωτίζει τον ταραγμένο κόσμο μας. Υιοθετώντας την αρχή της καθιέρωσης της ορθής διδασκαλίας για την ειρήνη στη χώρα, ας προσπαθήσουμε να διεξάγουμε διαλόγους, για να διευρύνουμε ακόμα περισσότερο το κίνημά μας για το καλό όλης της ανθρωπότητας! (Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Σεπτεμβρίου 2024 της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ.

No. 11587

Οι συναντήσεις με θετική ενέργεια εμπλουτίζουν τη ζωή μας

Η ζωή μας καθορίζεται από τους ανθρώπους που συναντάμε. Ο πρόεδρος Ικέντα ήταν ένας αληθινός ηγέτης των ανθρώπων που περισσότερο από οποιονδήποτε εκτιμούσε το κάθε άτομο, με το οποίο δημιουργούσε σχέση. Πάνω από όλα, έδινε μεγάλη αξία στον «μυστικό δεσμό» με τον μέντορά του, Τζόσεϊ Τόντα, και τον θεωρούσε την ύψιστη τιμή στη ζωή του. Αυτός ο μέντορας και ο μαθητής με την απόλυτη ενότητα συναντήθηκαν για πρώτη φορά στις 14 Αυγούστου του 1947. Ο πρόεδρος Ικέντα συχνά περιέγραφε αυτή τη στιγμή ως καθοριστική για την υπόλοιπη ζωή του. Στην Νέα Ανθρώπινη Επανάσταση, το έργο που ο πρόεδρος Ικέντα ξεκίνησε και ολοκλήρωσε στις 6 Αυγούστου [του 1993 και του 2018 αντίστοιχα], περιγράφει σε διάφορα σημεία τη στιγμή που τον Αύγουστο του 1954, επτά δεκαετίες πριν, ο κ. Τόντα του εμπιστεύτηκε το παγκόσμιο κόσεν-ρούφου, καθώς ατένιζαν μαζί τη θάλασσα από την παραλία στην Ατσούτα: «Πρέπει να φωτίσεις την Ασία και ολόκληρο τον κόσμο με το φως του Μυστικού Νόμου. Πρέπει να το κάνεις στη θέση μου.» Ο πρόεδρος Ικέντα χάραξε αυτά τα λόγια του μέντορά του στην νεανική του καρδιά και τα έκανε πραγματικότητα. Ο δρόμος των μαθητών είναι να διευρύνουν τον αριθμό των μποντισάτβα της γης παντού στον κόσμο και στις επόμενες γενιές, ώστε να χτίσουν ένα ακλόνητο θεμέλιο για διαρκή ειρήνη. Ο πρόεδρος Ικέντα συνήθιζε να παρομοιάζει τη σχέση ανάμεσα στον μέντορα και μαθητή με αυτή της βελόνας και της κλωστής. Ο μέντορας είναι η βελόνα και ο μαθητής η κλωστή. Στο ράψιμο η βελόνα δείχνει τον δρόμο πάνω στο ύφασμα, αλλά στο τέλος είναι η κλωστή που παραμένει και συγκρατεί τα πάντα. Μας έδειξε μέσα από το δικό του παράδειγμα τον τρόπο ζωής ενός μαθητή που δημιουργεί αξίες – κάνοντας τις σκέψεις και τις δράσεις του μέντορά του δικές του.

Στις 20 Αυγούστου του 1979 ο πρόεδρος Ικέντα επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Εκπαιδευτικό Κέντρο στο Ναγκάνο, τέσσερις μήνες αφότου παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου της Σόκα Γκάκκαϊ. Σε μια εποχή που το ιερατείο τον απέτρεπε από το να παρευρίσκεται σε δραστηριότητες, εκείνος έβγαλε αναμνηστικές φωτογραφίες με περίπου 3.000 μέλη. Μέσα από την καρδιά του αντάλλασσε μια θερμή χειραψία με το κάθε άτομο. Οι προσπάθειές του να σφυρηλατήσει αιώνιους δεσμούς με τα μέλη δημιούργησαν την ορμή για να αντιμετωπίσει αργότερα τα καταπιεστικά μέτρα του ιερατείου. «Μαζί με τον μέντορά μας!» – αυτός είναι ο όρκος μας ως μαθητές του προέδρου Ικέντα. Υπάρχουν μέλη για τα οποία μια μοναδική φωτογραφία με τον μέντορά τους έγινε το σημείο αφετηρίας της ζωής τους. Άλλοι κινητοποιήθηκαν για να ξεπεράσουν δυσκολίες ξανά και ξανά μέσα από μία μοναδική συνάντηση. Και υπάρχουν νέοι άνθρωποι που μέσα από τα γραπτά του μέντορά τους συγκινούνται από το πνεύμα του και αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της ζωής έχοντας χαράξει στην καρδιά τους ένα και μόνο απόσπασμα ως οδηγό τους στην πίστη. Όλοι προχωρούν στο ταξίδι του κοινού τους αγώνα, ενώ διεξάγουν έναν εσωτερικό διάλογο με τον μέντορά τους. Ο Νίτσιρεν Νταϊσόνιν γράφει: «Αναρωτιέμαι αν εσύ κι εγώ δεν έχουμε δεσμευτεί ο ένας στον άλλο ως μέντορας και μαθητής στο παρελθόν πριν αμέτρητα κάλπα» (WND-1, 309). Όταν δεσμευόμαστε να αγωνιστούμε μαζί καθ’ όλη τη διάρκεια του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος και βασίζουμε τη ζωή μας στη βουδιστική οπτική του μέντορα και μαθητή, που είναι γεμάτη δράση, ένας απεριόριστος δρόμος ζωής ανοίγεται μπροστά μας. Σήμερα, για μια ακόμη φορά, ας προχωρήσουμε μαζί με τον μέντορά μας στο κόσεν-ρούφου και με τους ευγενείς συνοδοιπόρους μας στην πίστη. Ας καταφέρουμε όσο περισσότερες συναντήσεις μπορούμε με θετική ενέργεια που εμπλουτίζουν τη ζωή μας, δημιουργώντας νέες φιλίες και διεξάγοντας διαλόγους, για να διευρύνουμε έτσι το κίνημά μας για την ευτυχία.

(Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Αυγούστου 2024 της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ).

Απονέμοντας ένα διαμαντένιο στέμμα ελπίδας στους πρεσβευτές από το μέλλον

Η ανατροφή των μελών του τμήματος του Μέλλοντος είναι μια πολύ ιερή προσπάθεια που θα διαμορφώσει την επόμενη γενιά. Αυτός ο μήνας σηματοδοτεί την 60η επέτειο από την ίδρυση του τμήματος των μαθητών γυμνασίου, στις 6 Ιουνίου του 1964. Εκείνη την εποχή ο Πρόεδρος Ικέντα αφιερωνόταν ολόκαρδα στην ανατροφή των μελών αυτού του τμήματος. Όταν ένας ανώτερος υπεύθυνος επισήμανε πως άλλοι τομείς είχαν προτεραιότητα, εκείνος απάντησε με σθένος: «Στα επόμενα 30 ή 40 χρόνια, η σπουδαιότητα των όσων κάνω τώρα θα γίνει ξεκάθαρη». Η πεποίθησή του έπαιρνε επίσης τη μορφή της προθυμίας να αναλάβει δράση. Αυτό εκφραζόταν μέσα από τις επισκέψεις και την ενθάρρυνση στους «νεαρούς φοίνικες» του τμήματος του Μέλλοντος όπου κι αν πήγαινε. Πολλά από αυτά τα νεαρά μέλη που έλαβαν την ενθάρρυνση του Προέδρου Ικέντα έχουν ορθώσει το ανάστημά τους για να γίνουν υπεύθυνοι στην Σόκα Γκάκκαϊ και ηγετικές μορφές στην κοινωνία. Η ευγενής ζωή τους, όπως εξελίσσεται, επιβεβαιώνει την αλήθεια των λόγων του Νταϊσόνιν ότι «Αν ένας δάσκαλος έχει έναν καλό μαθητή, τότε και οι δύο θα αποκομίσουν τον καρπό της Φώτισης του Βούδα». (WND-1, 909) Η ανατροφή του τμήματος του Μέλλοντος από τον Πρόεδρο Ικέντα βασιζόταν στην εμπιστοσύνη. Δινόταν με θέρμη σε κάθε αλληλεπίδραση με νεαρούς ανθρώπους, σεβόμενος τον κάθε έναν ως άτομο. Ήταν σαν να έπαιρνε μέρος σε μια σοβαρή αλλά χαρούμενη τελετή, στην οποία απένειμε ένα διαμαντένιο στέμμα ελπίδας στον κάθε έναν από αυτούς. * Τον Ιούλιο του 1966, πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκπαιδευτική συνάντηση σε εξωτερικό χώρο από το τμήμα του γυμνασίου στο εκπαιδευτικό κέντρο της Καναγκάουα στο Χακόνε. Εγώ κάλυπτα ως δημοσιογράφος της Σέικιο Σίμπουν (Seikyo Shimbun) αυτή τη συνάντηση και συγκινήθηκα βαθιά από την στάση του Προέδρου Ικέντα. Απευθυνόταν στους νέους με ειλικρίνεια και χωρίς διστακτικότητα, ενώ τόσο τα λόγια του όσο και η συμπεριφορά του ήταν ανεπιτήδευτα. Η ανησυχία μου πως τα μέλη του τμήματος των μαθητών γυμνασίου δεν θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν στην εκπαίδευσή του αποδείχτηκε αβάσιμη. Όλοι ήταν ιδιαίτερα δεκτικοί στο πνεύμα της αυστηρής ευσπλαχνίας του μέντορά τους και στην ολόκαρδη φροντίδα του. Τα λόγια του, που αποκρυσταλλώνουν το πνεύμα του να αξιοποιεί κάθε ευκαιρία για να γαλουχήσει τα μέλη του τμήματος του Μέλλοντος, εξακολουθούν να έχουν αντίκτυπο στα νεαρά μέλη σήμερα. Αυτό οφείλεται στην δυνατή του πίστη στο τμήμα του Μέλλοντος και στους αμοιβαίους δεσμούς ανάμεσα στον μέντορα και στον μαθητή. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1974, κατά τη διάρκεια της πρώτης επίσκεψης του Προέδρου Ικέντα στην Κίνα, αλληλεπιδρούσε αυθόρμητα με τις ομάδες των παιδιών που συνάντησε. Δεν είχε ίχνος προσποίησης· η ειλικρίνειά του ήταν αμετάβλητη, ανεξάρτητα από το ποιον συναντούσε. Σε μια συνάντηση με ένα νεαρό κορίτσι από την Κίνα που τον ρώτησε για την καταγωγή του, της είπε πως ήταν από την Ιαπωνία και πρόσθεσε: «Ήρθα μέχρι εδώ μόνο και μόνο για να σε συναντήσω». Αυτό ήταν το αληθινό και ειλικρινές του συναίσθημα, μια έκφραση της ανθρωπιστικής του επιθυμίας να σφυρηλατήσει δεσμούς προσωπικής φιλίας με όλους όσους συναντούσε. Με αυτή τη στάση δημιούργησε δεσμούς εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους στην Κίνα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από το να έχεις ένα μέντορα που πάντα πιστεύει σε εσένα στις ταραχώδεις μέρες της νιότης σου. Τώρα, ας κάνουμε τη συμπεριφορά του Προέδρου Ικέντα πρότυπό μας, καθώς ξεκινάμε να αναθρέψουμε τους θησαυρούς μας του μέλλοντος. (Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Ιουνίου 2024 της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ)

3η Μαΐου – Η αιώνια ημέρα μιας καινούριας αρχής

Η 3η Μαΐου είναι η Ημέρα της Σόκα Γκάκκαϊ και η Ημέρα των Μητέρων της Σόκα, προς τιμή όλων των γυναικών της Σόκα, οι οποίες αξίζουν τον μέγιστο έπαινο.
Στις 3 Μαΐου του 1972, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Παρίσι, ο Πρόεδρος Νταϊσάκου Ικέντα μίλησε για την ιστορία του κόσεν-ρούφου και εξήγησε πως για την Σόκα Γκάκκαϊ η 3η Μαΐου είναι η ημέρα της Πρωτοχρονιάς.
Διευκρίνισε τη βαθιά σημασία αυτής της ημέρας το 1980, έναν χρόνο μετά την παραίτησή του από την θέση του ως Προέδρου της Σόκα Γκάκκαϊ. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Κάνσαϊ, σχεδίασε ένα έργο καλλιγραφίας με τη φράση «3η Μαΐου» γραμμένη με μεγάλους κινέζικους χαρακτήρες, και στο περιθώριο, μία λίστα με μικρότερους χαρακτήρες, όπου κατέγραφε τις ημερομηνίες των σημαντικών ορόσημων της Σόκα Γκάκκαϊ. Αυτές περιλαμβάνουν την 3η Μαΐου του 1951 (όταν ο πρόεδρος Τόντα έγινε ο δεύτερος πρόεδρος της Σόκα Γκάκκαϊ)· την 3η Μαΐου του 1960 (όταν ο πρόεδρος Ικέντα έγινε ο τρίτος πρόεδρος της Σόκα Γκάκκαϊ)· και την 3η Μαΐου του 1979. Αυτές οι ημερομηνίες συνοδεύονται από τη φράση: «Αυτή η μέρα είναι το σημείο αφετηρίας της Σόκα Γκάκκαϊ.»1
Οι τρεις ιδρυτές πρόεδροι αφιέρωσαν τη ζωή τους στο να διαδώσουν θαρραλέα τον Βουδισμό, έχοντας χαράξει στο βάθος της ύπαρξής τους την ακλόνητη απόφαση του Νίτσιρεν Νταϊσόνιν: «Αυτό θα δηλώσω. Ας με απαρνηθούν οι θεοί. Ας υποβληθώ σε όλους τους διωγμούς. Εγώ θα εξακολουθήσω να δίνω τη ζωή μου για χάρη του
1 Αναρτημένο πλέον ως κρεμάμενη περγαμηνή, αυτό το έργο καλλιγραφίας προβάλλει τους κινέζικους χαρακτήρες που σημαίνουν «3 Μαΐου» με έντονες και ζωηρές πινελιές κάθετα στο κέντρο. Στο περιθώριο από την δεξιά πλευρά, είναι γραμμένες οι ακόλουθες ημερομηνίες:
3 Μαΐου 1951 (η ορκωμοσία του Τζόσεϊ Τόντα ως δεύτερου προέδρου της Σόκα Γκάκκαϊ)
3 Μαΐου 1960 (η ορκωμοσία του προέδρου Ικέντα ως τρίτου προέδρου της Σόκα Γκάκκαϊ)
3 Μαΐου 1979 (η γενική συνάντηση τομεαρχών, στην οποία ο πρόεδρος Ικέντα παραιτήθηκε επίσημα από τη θέση του ως τρίτου προέδρου, σε συνέχεια της παραίτησής του στις 24 Απριλίου)
3 Μαΐου 1983 (εκφράζοντας την απόφαση του προέδρου Ικέντα να ανοίξει τον δρόμο για την νέα ανάπτυξη της Σόκα Γκάκκαϊ μέσα στα επόμενα τρία χρόνια) και
3 Μαΐου 2001 (στοχεύοντας στην πρώτη 3η Μαΐου του 21ου αιώνα).
Κάτω από αυτές είναι γραμμένη η ημερομηνία 3η Μαΐου 1952 (η ημερομηνία γάμου του προέδρου και της κ. Ικέντα). Αυτή η λίστα με τις ημερομηνίες συνοδεύεται από τα λόγια: «Αυτή η ημερομηνία [η 3η Μαΐου] / είναι το σημείο αφετηρίας της Σόκα Γκάκκαϊ. / Γραμμένο στις 3 Μαΐου 1980./ Η καρδιά μου ήρεμη και γαλήνια./ Με τα χέρια ενωμένα σε στάση προσευχής. / Νταϊσάκου.»
2
Νόμου» (WND-1, 280). Η ανυποχώρητη δέσμευσή τους ως άμεσων διαδόχων του Νταϊσόνιν, που έχουν κληρονομήσει τον μεγάλο του όρκο και έχουν αντιμετωπίσει και ξεπεράσει κάθε μορφή διωγμού, είναι ακριβώς το θεμέλιο της Σόκα Γκάκκαϊ πάνω στο οποίο θα πρέπει να στηρίξουμε όλοι τη δική μας ζωή.
*
Ο ίδιος ο πρόεδρος Ικέντα όρισε την 3η Μαΐου ως την αιώνια ημέρα μιας καινούριας αρχής για όλα τα μέλη της Σόκα Γκάκκαϊ. Στις 3 Μαΐου του 1958, στον απόηχο του θανάτου του προέδρου Τόντα [στις 2 Απριλίου], ενώ ήταν διάχυτη μια μελαγχολική διάθεση, παρουσίασε την ιδέα του για τις Επτά Καμπάνες2 ως μια νέα κατεύθυνση για τη Σόκα Γκάκκαϊ, για να δώσει ένα φως ελπίδας. Ο κ. Τόντα έλεγε συχνά ότι η Σόκα Γκάκκαϊ ξεκινούσε κάθε επτά χρόνια για μια φάση σπουδαίας νέας ανάπτυξης και ο Πρόεδρος Ικέντα το μετέτρεψε σε προσωπική του απόφαση.
Χρόνια αργότερα [το 1997] διεύρυνε το όραμά του που εκτεινόταν πλέον μέχρι το δεύτερο μισό του 23ου αιώνα. Ξεκινώντας με την σταθεροποίηση των θεμελίων για την ειρήνη το πρώτο μισό του 21ου αιώνα, συνέχισε με την καθιέρωση της αξιοπρέπειας της ζωής ως θεμελιώδους πνεύματος σε ολόκληρο τον κόσμο με στόχο την άνθηση ενός ανθρωπιστικού πολιτισμού. Αυτό το όραμα το κληροδότησε στους μαθητές του.
Συνεπώς, καθώς γιορτάζουμε την πρώτη 3η Μαΐου μετά τον θάνατο του προέδρου Ικέντα, θα πρέπει να είμαστε γεμάτοι ελπίδα, πεποίθηση και αποφασισμένοι να του ανταποδώσουμε την ευγνωμοσύνη μας ως μαθητές, κάνοντας το όραμα του μέντορά μας πραγματικότητα.
Την ημέρα της ανακήρυξής του ως τρίτου προέδρου της Σόκα Γκάκκαϊ στις 3 Μαΐου του 1960, ο πρόεδρος Ικέντα έγραψε στο ημερολόγιό του την απόφασή του να «ξεκινήσει για τη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του, να διαδώσει τον Νόμο, υπερβαίνοντας τα όρια της ζωής και του θανάτου.» Κάνοντας τον μεγάλο όρκο των πρώτων τριών προέδρων δικό μας, ας κρούσουμε την καμπάνα της νίκης του μέντορα και μαθητή, υπερβαίνοντας τα όρια της ζωής και του θανάτου!

(Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Μαΐου 2024 της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ)
2 Επτά Καμπάνες: Η πρώτη σειρά από τις Επτά Καμπάνες αποτελείται από επτά διαδοχικές επταετείς περιόδους στην ανάπτυξη της Σόκα Γκάκκαϊ από την ίδρυσή της το 1930 έως το 1979. Στις 3 Μαΐου του 1958, λίγο μετά τον θάνατο του προέδρου Τόντα στις 2 Απριλίου, ο πρόεδρος Ικέντα, γενικός υπεύθυνος τότε του τμήματος των νέων της Σόκα Γκάκκαϊ, παρουσίασε αυτή την ιδέα και ανακοίνωσε τους στόχους για τις επακόλουθες επταετείς περιόδους. Στις 3 Μαΐου του 1966 μίλησε για μια νέα σειρά Επτά Καμπανών που ο ίδιος οραματιζόταν να αναπτύσσεται τον 21ο αιώνα.

Αμέτρητα άνθη κερασιάς κοσμούν το κάστρο του μέντορα και μαθητή της Σόκα

Τον μήνα Απρίλιο, εβδομήντα χρόνια πριν, ο δεύτερος πρόεδρος της Σόκα Γκάκκαϊ, Τζόσεϊ Τόντα, ενώ στεκόταν στην τοποθεσία του Κάστρου Αόμπα στο Σεντάι, δήλωσε: «Η Σόκα Γκάκκαϊ πρέπει να χτίσει το κάστρο της από ικανούς ανθρώπους!» Με την ευκαιρία αυτή, ο νεαρός Νταϊσάκου Ικέντα τον ρώτησε τι πρέπει να κάνουν οι νέοι άνθρωποι για να γίνουν πραγματικά ικανά άτομα. Ο πρόεδρος Τόντα απάντησε ότι τρία κύρια χαρακτηριστικά είναι απαραίτητα: «η συνείδηση της αποστολής», «το πνεύμα βελτίωσης» και «η υπομονή». Χωρίς επίγνωση της αποστολής μας, δεν μπορούμε να κάνουμε να εκδηλωθεί από μέσα μας η δύναμη των μποντισάτβα της γης. Ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν αρκεί. Μόνο αν έχουμε παράλληλα ένα πνεύμα συνεχούς αυτοβελτίωσης και την επιμονή να προκαλούμε σταθερά τον εαυτό μας, μπορούμε να κάνουμε το δυναμικό μας να ανθίσει στο έπακρο. Αυτές είναι ουσιώδεις κατευθυντήριες οδηγίες που πρέπει να χαράξουν στην καρδιά τους οι διάδοχοί μας που διακρίνονται από νεανικό πνεύμα. Την ίδια στάση θα πρέπει να έχουν κι εκείνοι που υποστηρίζουν και γαλουχούν νέους ανθρώπους. Αν δεν αγωνιζόμαστε να αναπτυχθούμε και να προοδεύσουμε στη δική μας ζωή, δεν θα καλλιεργήσουμε την ικανότητα να διακρίνουμε το δυναμικό του κάθε ατόμου και να το εμπνεύσουμε. Αυτό, επίσης, το μαθαίνουμε από τη δράση του προέδρου Ικέντα. Έχοντας την προσοχή του εστιασμένη στο μέλλον του παγκόσμιου κόσεν-ρούφου, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή αγωνιζόμενος για την πραγματοποίησή του. Εν μέσω των σπουδαίων καθημερινών του δραστηριοτήτων, διέκρινε, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, το δυναμικό σε κάθε άτομο, το ενθάρρυνε και το καλλιεργούσε. *
2
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο με τον οποίο ο πρόεδρος Ικέντα 50 χρόνια πριν ενθάρρυνε νεαρά μέλη την ημέρα που όρισε την 28η Απριλίου1 ως την Ημέρα της Ισικάουα και την Ημέρα της Τογιάμα. Επρόκειτο να πραγματοποιηθεί μια γενική συνάντηση [για τον εορτασμό της 20ης επετείου της Χοκιρούκου Σόκα Γκάκκαϊ] στην πόλη Καναζάουα. Μόλις έφτασε στον τόπο της συνάντησης, προχώρησε προς τα μέλη του τμήματος των νέων που βρίσκονταν στον χώρο της υποδοχής και ειλικρινά τους ενθάρρυνε. Επίσης συνέθεσε μια σειρά ποιημάτων, για να αφιερώσει στους νέους ανθρώπους που δεν μπορούσε να συναντήσει προσωπικά. Ένα από αυτά έλεγε: «Όπως το Όρος Χακούμπα/ να στέκεσαι υπερήφανα/ όπως θα κάνω κι εγώ.»2 Καθώς το έκανε αυτό, ο Πρόεδρος Ικέντα δεν σκεφτόταν μόνο όλα τα μέλη που επισκεπτόταν εκείνη την ημέρα, αλλά επίσης και τα μέλη του τμήματος νέων που είχαν μετοικήσει μακριά από την περιοχή. Πάντα σκεφτόταν ποιά δράση θα μπορούσε να αναλάβει ώστε να γαλουχήσει και να ενθαρρύνει τα νεαρά μέλη. Η σημερινή Σόκα Γκάκκαϊ έχει χτιστεί πάνω σε αυτές τις άοκνες προσπάθειες. Ένα περίφημο απόσπασμα, που παραθέτει ο Νίτσιρεν Νταϊσόνιν, λέει: «αν θέλετε να αντιληφθείτε ποια αποτελέσματα θα εμφανιστούν στο μέλλον, παρατηρήστε τα αίτια που υπάρχουν στο παρόν» (WND-1, 279). Σας παρακαλώ, αναρωτηθείτε «Είμαι γεμάτος/-η πάθος για την αποστολή μου για το κόσεν-ρούφου; Έχω το πνεύμα να αγωνιστώ για την αυτοβελτίωσή μου στο πλευρό των νέων, ενώ αποτελώ ο ίδιος/η ίδια ένα καλό παράδειγμα; Αυτή είναι η κινητήρια δύναμη για να εξασφαλίσουμε την διαιώνιση του κάστρου του μέντορα και μαθητή της Σόκα. Τώρα που έχει έρθει η άνοιξη, ας κάνουμε τα λουλούδια της φιλίας να ανθίσουν στο έπακρο, όμοια με τις κερασιές που λούζονται στο φως του ήλιου κι ας συνθέσουμε εντυπωσιακές ιστορίες ανάπτυξης και προόδου στο πλευρό των νέων ανθρώπων στις κοινότητές μας. (Μεταφρασμένο από τα ιαπωνικά στα αγγλικά από το τεύχος Απριλίου 2024 της Daibyakurenge, του μηνιαίου περιοδικού μελέτης της Σόκα Γκάκκαϊ).

1 Η 28η Απριλίου είναι η επέτειος της πρώτης διακήρυξης από τον Νίτσιρεν Νταϊσόνιν, του Ναμ μιόχο ρένγκε κιο, το 1253.
2 Όρος Χακούμπα: Όρος των νομών Τογιάμα και Ναγκάνο, τμήμα των ιαπωνικών Άλπεων