Η Σόκα Γκάκκαϊ, εμπνευσμένη από τη φιλοσοφία του Βουδισμού του Νίτσιρεν, ξεκίνησε ως μια οργάνωση των μεταρρυθμιστών εκπαιδευτικών στην Ιαπωνία. Μια έντονη επιθυμία ωθούσε τον ιδρυτή πρόεδρο Τσουνεσαμπούρο Μακιγκούτσι (1871-1944) να βοηθήσει τους ανθρώπους, έτσι ώστε να βιώσουν μια ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη ζωή. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, η μιλιταριστική κυβέρνηση τον φυλάκισε μαζί με τον προστατευόμενό του Τζόσεϊ Τόντα (1900-1958), λόγω πολιτικών διαφορών.

Τελικά ο Μακιγκούτσι πέθανε στη φυλακή σε μεγάλη ηλικία από υποσιτισμό. Ο Τόντα, αφού αποφυλακίστηκε, ανασυγκρότησε τη Σόκα Γκάκκαϊ ως ένα βουδιστικό κίνημα ενδυνάμωσης όσων υπέφεραν από τις συνέπειες του πολέμου. Ο Νταϊσάκου Ικέντα (1928-2023) ενστερνίστηκε το όραμα του Τόντα και συνέχισε να αναπτύσσει την οργάνωση ως ένα πολυδιάστατο κίνημα για την ειρήνη, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση, με μέλη σε όλο τον κόσμο.

1930  ̴1937

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

1930|  Η ίδρυση της Σόκα Γκάκκαϊ

Η Σόκα Γκάκκαϊ (στην κυριολεξία σημαίνει Κοινότητα Δημιουργίας Αξιών) ιδρύθηκε στις 18 Νοεμβρίου του 1930, ως μια ομάδα μελέτης εκπαιδευτικών. Αρχικά ονομαζόταν Σόκα Κιόικου Γκάκκαϊ (ιαπων. Soka Kyoiku Gakkai, Εκπαιδευτική Κοινότητα Δημιουργίας Αξιών). Ο συγγραφέας εκπαιδευτικός, ιδρυτής και πρόεδρος Τσουνεσαμπούρο Μακιγκούτσι, εμπνευσμένος από τον Βουδισμό του Νίτσιρεν, αφοσιώθηκε με πάθος στη μεταρρύθμιση της ιαπωνικής εκπαίδευσης. Η θεωρία του για τη δημιουργία αξιών στην εκπαίδευση επικεντρωνόταν στην ανάπτυξη της ανεξάρτητης σκέψης και στις απεριόριστες δυνατότητες κάθε παιδιού.

Στις 18 Νοεμβρίου του 1930 εκδόθηκε ο Α΄ τόμος από το έργο του Μακιγκούτσι, Soka Kyoikugaku Taikei (The System of Value-Creating Pedagogy, Το παιδαγωγικό σύστημα δημιουργίας αξιών). Επίσης την ίδια ημερομηνία θεωρείται ότι ιδρύθηκε η Σόκα Γκάκκαϊ.

1937  ̴ 1945

Εναντίωση στη μιλιταριστική κυβέρνηση

1937  |  Κοινωνική μεταρρύθμιση

Κατά τη διαδικασία της εκμάθησης, ο Μακιγκούτσι έδινε τόση βαρύτητα στην ανεξάρτητη σκέψη που προκάλεσε τις ιαπωνικές αρχές εκείνης της εποχής, οι οποίες έβλεπαν τον ρόλο της εκπαίδευσης ως μέσο διάπλασης πειθήνιων υπηκόων. Χάρη στον Μακιγκούτσι και στον πιο στενό συνεργάτη του, τον Τζόσεϊ Τόντα, αναπτύχθηκε η Σόκα Κιόικου Γκάκκαϊ και, από την αρχική ομάδα των εκπαιδευτικών, των αφοσιωμένων στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, δημιουργήθηκε μια οργάνωση με ένα εύρος μελών που αριθμούσαν αρκετές χιλιάδες. Πλέον η οργάνωση εστίαζε τις προσπάθειές της στη διάδοση του Βουδισμού του Νίτσιρεν, για να επιτευχθεί η κοινωνική μεταρρύθμιση, μέσω της ατομικής μεταμόρφωσης.

1943  |  Μαχόμενοι ενάντια στην κυβερνητική καταπίεση

Η άνοδος του μιλιταριστικού εθνικισμού στην Ιαπωνία, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, κορυφώθηκε με τη συμμετοχή της χώρας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1941. Η κυβέρνηση επέβαλε στον πληθυσμό την κρατική θρησκεία Σίντο, χρησιμοποιώντας την ως μέσο για να εξυμνήσει την επιθετικότητά της στον πόλεμο και ως μέσο για να καταστείλει οποιοδήποτε είδος ανυπακοής.

Επειδή ο Μακιγκούτσι και ο Τόντα αρνήθηκαν να κάνουν συμβιβασμούς στις πεποιθήσεις τους και να στηρίξουν το καθεστώς, το 1943 οι αρχές τούς συνέλαβαν και τους φυλάκισαν, χαρακτηρίζοντάς τους «εγκληματίες της σκέψης». Τα κατασταλτικά μέτρα της κυβέρνησης ευθύνονταν για την ολοκληρωτική συντριβή της οργάνωσης Σόκα Γκάκκαϊ.

1944  |  Ο θάνατος του Τσουνεσαμπούρο Μακιγκούτσι

Παρά τις προσπάθειες των ανακριτών να τον μεταπείσουν, ο Μακιγκούτσι παρέμεινε πιστός στις πεποιθήσεις και στις αρχές του. Πέθανε στη φυλακή στις 18 Νοεμβρίου του 1944.

1945  ̴ 1960

Μεταπολεμική ανοικοδόμηση

1945  |  Προωθώντας ενεργά την άσκηση του Βουδισμού στην κοινωνία

Ο Τζόσεϊ Τόντα επέζησε και λίγο πριν από τη λήξη του πολέμου, στις 3 Ιουλίου του 1945, αποφυλακίστηκε. Ενόσω παρέμενε κλεισμένος στο κελί του, μελετώντας τη Σούτρα του Λωτού και ψάλλοντας με αφοσίωση Ναμ μιόχο ρένγκε, απέκτησε πρωτόγνωρη ενόραση και συνειδητοποίησε βαθιά ότι «ο Βούδας είναι η ίδια η ζωή». Επίσης, συνειδητοποίησε ότι η αποστολή του ήταν να διαδώσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους το μήνυμα της Σούτρας του Λωτού και αποφάσισε να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής του σε αυτή την προσπάθεια.

Μέσα στον όλεθρο της μεταπολεμικής Ιαπωνίας, ο Τόντα ξεκίνησε να διοργανώνει από την αρχή τη Σόκα Γκάκκαϊ και έγινε ο δεύτερος πρόεδρός της το 1951. Προώθησε ενεργά την άσκηση του Βουδισμού στην κοινωνία, ως ένα μέσο αυτοενδυνάμωσης – ως έναν τρόπο για την αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής και για την άντληση ελπίδας, εμπιστοσύνης, θάρρους και σοφίας εκ των έσω.

Χρησιμοποιώντας τον όρο «ανθρώπινη επανάσταση», ο Τόντα εξέφραζε την κεντρική ιδέα του Βουδισμού του Νίτσιρεν: Όλοι οι άνθρωποι είναι σε θέση να αλλάξουν την καθημερινότητά τους προς το καλύτερο και να επιτύχουν τη φώτιση του Βούδα στην παρούσα ζωή. Το μήνυμα αυτό είχε μεγάλη απήχηση στην Ιαπωνική κοινωνία, ιδιαίτερα στους μη προνομιούχους πολίτες, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ραγδαία και ο  αριθμός των νέων μελών.

1957  |  Έκκληση για πυρηνικό αφοπλισμό

Ήταν 8 Σεπτεμβρίου του 1957 όταν ο Τόντα, με δυνατό τόνο στη φωνή του και πάθος, δήλωσε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το απαράβατο δικαίωμα να ζήσουν. Έκανε έκκληση για την κατάργηση των πυρηνικών όπλων, λέγοντας ότι αποτελούν αποδεικτικό στοιχείο των πιο σκοτεινών πτυχών της ανθρώπινης καρδιάς. Ζήτησε από τους νέους της Σόκα Γκάκκαϊ να εργαστούν για τον πυρηνικό αφοπλισμό και αυτή η δήλωση μετουσιώθηκε συμβολικά σε αφετηρία των δράσεων της οργάνωσης υπέρ της ειρήνης.

Κατά τη διάρκεια μιας τελετής, στις 16 Μαρτίου του 1958, ο Τόντα εμπιστεύτηκε τη μελλοντική ανάπτυξη της Σόκα Γκάκκαϊ στους νέους της οργάνωσης. Ανάμεσά τους ξεχώρισε ο μελλοντικός ηγέτης της οργάνωσης, Νταϊσάκου Ικέντα, ο οποίος ήταν ο πιο στενός υποστηρικτής του και είχε καταβάλει σημαντικές προσπάθειες για την εξάπλωση της φιλοσοφίας του Βουδισμού του Νίτσιρεν.

Μέχρι τη μέρα που πέθανε, στις 2 Απριλίου του 1958, ο Τόντα πρωτοστάτησε στην προσπάθεια για να μεταμορφωθεί η Σόκα Γκάκκαϊ σε ένα δυναμικό κίνημα, τα μέλη του οποίου ξεπερνούσαν τις 750.000 ιαπωνικές οικογένειες.  

1960  ̴1990

Διεθνής ανάπτυξη

1960  |  Ένα παγκόσμιο κίνημα

Το 1960, σε ηλικία 32 χρονών, ο Νταϊσάκου Ικέντα ανέλαβε τα καθήκοντα του προέδρου, ως διάδοχος του Τζόσεϊ Τόντα. Ο Ικέντα εδραίωσε την οργανωτική δομή της Σόκα Γκάκκαϊ στην Ιαπωνία και άρχισε να θέτει τα θεμέλια για ένα παγκόσμιο κίνημα. Ταξίδεψε σε μακρινές χώρες και συνάντησε τα πρώτα μέλη της Σόκα Γκάκκαϊ εκτός Ιαπωνίας, με σκοπό να τα ενθαρρύνει. Αυτά τα μέλη υπήρξαν οι πρωτοπόροι στην εκάστοτε χώρα, εκείνοι οδήγησαν τη Σόκα Γκάκκαϊ στην ανάπτυξη και αύξησαν τον αριθμό των μελών της σε παγκόσμιο επίπεδο.

Προκειμένου να συμβάλει στην αλληλεγγύη για την ειρήνη, ο Ικέντα ίδρυσε πολλά ινστιτούτα σε τομείς σχετικούς με τον πολιτισμό, με τις τέχνες, με την έρευνα περί ειρήνης και με την εκπαίδευση.

1975  |  Μια παγκόσμια συνεργασία

Το 1975 ιδρύθηκε η Διεθνής Σόκα Γκάκκαϊ (SGI), μια παγκόσμια συνεργασία των ανεξάρτητων οργανώσεων Σόκα Γκάκκαϊ όλου του κόσμου. Πρόεδρος εξελέγη ο Νταϊσάκου Ικέντα.

Το 1983 η SGI αναγνωρίζεται ως μη κυβερνητική οργάνωση, σε συμβουλευτικό καθεστώς με το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (United Nations Economic and Social Council, ECOSOC).

Στο καταστατικό της, που δημοσιοποιήθηκε το 1995, η SGI εκφράζει τη δέσμευση να αγωνίζεται για την παγκόσμια ειρήνη και να προωθεί την ειρήνη, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση, με βάση τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια της ζωής και στη φιλοσοφία του Βουδισμού του Νίτσιρεν Νταϊσόνιν.

1990  ̴ Πρόσφατο παρελθόν

Εδραιώνοντας τα θεμέλια

1991  |  Πνευματική ανεξαρτησία

Τον Νοέμβριο του 1991 σηματοδοτείται το ξεκίνημα της πνευματικής ανεξαρτησίας. Η Σόκα Γκάκκαϊ, έχοντας πίσω της πολλά χρόνια συνεχούς ανάπτυξης, διαχωρίζεται από το αυταρχικό και περιοριστικό ιερατείο του Νίτσιρεν Σόσου, το οποίο συνέχισε να υποστηρίζει την αίρεση του Άμπε Νίκκεν.

Μέχρι το 2008, τα μέλη είχαν καταφέρει να επεκταθούν σε 192 χώρες και  περιοχές, χάρη στην ώθηση που τους προσέφερε η δυνατότητα να εναρμονίζονται πιο ελεύθερα με τις τοπικές κουλτούρες και με τον σύγχρονο κόσμο.

2013  |  Τα εγκαίνια του Μεγάρου του Μεγάλου Όρκου για το Κόσεν-ρούφου

Τον Νοέμβριο του 2013, εγκαινιάζεται το Μέγαρο του Μεγάλου Όρκου για το Κόσεν Ρούφου, στο Σινανομάτσι του Τόκιο. Εκεί όπου μπορούσαν πλέον τα μέλη της Σόκα Γκάκκαϊ, από όλη την Ιαπωνία και από κάθε μέρος του κόσμου, να ψάλλουν Ναμ μιόχο ρένγκε κιο, να υπόσχονται για άλλη μία φορά ότι θα συνεχίσουν να εργάζονται υπέρ της ειρήνης και να επιβεβαιώνουν τη δέσμευση ότι θα μοιράζονται την ενισχυτική φιλοσοφία του Βουδισμού του Νίτσιρεν.

Τόσο στη νότια πλευρά του κτιρίου όσο και στη βόρεια, υπάρχουν οκτώ κολόνες, οι οποίες συμβολίζουν το απόσπασμα των οκτώ χαρακτήρων από τη Σούτρα Λωτού, που αναφέρει: «[…] πρέπει να σηκώνεσαι και να τον υποδέχεσαι από μακριά, δείχνοντάς του τον ίδιο σεβασμό που θα έδειχνες προς έναν Βούδα». Υποδεικνύοντας με αυτόν τον τρόπο ότι η Σόκα Γκάκκαϊ εμφορείται κυρίως από την πρόθεση να εκτιμά την αξία κάθε ανθρώπου όσο θα εκτιμούσε την αξία ενός Βούδα.

2017  |  Ο Καταστατικός Χάρτης της Σόκα Γκάκκαϊ

Το 2017 η Σόκα Γκάκκαϊ δημοσιοποιεί τον νέο Καταστατικό Χάρτη, ο οποίος αποσαφηνίζει τον ρόλο των ιδρυτών προέδρων, τα βασικά σημεία της παγκόσμιας διαχείρισης και την ουσία των δογματικών θέσεων μαζί με τους στόχους της προώθησης του Βουδισμού του Νίτσιρεν για την επίτευξη της ειρήνης και της ευτυχίας των ανθρώπων. 

Το 2021, η SGI επικαιροποιεί το καταστατικό της, το οποίο γίνεται αποδεκτό υπό τον τίτλο «Καταστατικός Χάρτης της Σόκα Γκάκκαϊ» και σε αυτό διατυπώνονται ακόμη πιο αναλυτικά οι πρωταρχικές αξίες της οργάνωσης, που ορίζουν την αφοσίωσή της προς την κοινωνία και την ακλόνητη δέσμευσή της κατά της βίας και υπέρ της ειρήνης.